ویژگیهای زمین شناسی مهندسی تونل شماره یک مترو تبریز و بررسی روش حفاری

     با توسعه شهرها نیاز به راههای روزمینی و زیرزمینی بیشتر می شود . یکی از این راهها در شهرهای بزرگ تونلهای شهری یا مترو می باشد . برای حفر تونل در زمینهای مختلف شیوه های گوناگونی وجود دارد . ب رخی از این روشها برای حفاری درمحیطهای خاکی مناسب می باشند که بر حسب شرایط زمین شناسی مهندسی و هیدروژئولوژی بایستی انتخاب شوند . شهر تبریز غالباً بر روی رسوبات آبرفتی قرار گرفته است . در نتیجه میزبان تونلهای مترو نیز همین رسوبات خواهند بود . در این مقاله ویژگیهای زمین شناسی مهندسی تونل شماره یک متروی شهر تبریز به طول حدود 7 کیلومتر بررسی شده و سپس مطالبی در مورد روشهای حفر تونل مناسب برای حفاری در چنین شرایطی ارائه شده است . رسوبات آبرفتی شهر تبریز متعلق به کواترنری بوده و بر روی سنگ بستر مارنی قرار گرفته است . ضخامت این رسوبات در نقاط مختلف شهر متفاوت بوده و در مسیر تونل مذکور بین 10 تا 60 متر می باشد . قسمت اعظم این رسوبات به خصوص در نیمه شرقی، ماسه سیلتی همراه با اجزای شنی بوده و دانه بندی آن طبق طبقه بندی یونیفاید اکثًرا SM است، در قسمتهای میانی و انتهایی بر میزان مواد ریزدانه افزوده شده و گاهی طبقه بندی خاک سیلت ماسه دار ML می شود. بر اساس نتایج آزمایش SPT تراکم آنها بالا تا خیلی بالا است . عمق سطح آب زیرزمینی بالا بوده و بین 5 تا 23 متر اندازه گیری شده است . ضریب نفوذپذیری این رسوبات عموماً بین 10-4 تا 10-6 متر بر ثانیه قرار دارد . روشهای حفاری مناسب برای چنین شرایطی حفاری با روش موازنه سازی فشار زمین یا EPB و روش سپر - دوغاب (Slurry Shield) هستند که البته هر کدام دارای مزایا و معایبی هستتد.

کلید واژه ها: زمینشناسیمهندسی روشحفاری هیدروژئولوژی تونل مترو تبریز زمین شناسی مهندسی آذربایجان شرقى