بررسی انیزوتروپی خودپذیری مغناطیسی(AMS) در توده گرانیتوئیدی گل زرد، شمال الیگودرز

توده گرانیتوئیدی گل زرد در شمال الیگودرز و در پهنه ساختاری سنندج-سیرجان رخنمون دارد و دارای طیف ترکیبی گرانودیوریت، گرانیت و لوکوگرانیت می­باشد

بررسی انیزوتروپی خودپذیری مغناطیسی(AMS) در توده گرانیتوئیدی گل زرد، شمال الیگودرز

سیمین بدلّو، دانشجوی کارشناسی ارشد پترولوژی، دانشگاه صنعتی شاهرود، simin_badallo@yahoo.com

محمود صادقیان، دکتری پترولوژی از دانشگاه تهران، 1383، عضو هیئت علمی دانشگاه صنعتی شاهرود، sadeghianm_1386@yahoo.com

مریم شیبی، دکتری پترولوژی از دانشگاه تهران، 1388،عضو هیئت علمی دانشگاه صنعتی شاهرود، sheibi58_1382@gmail.com

رمضان رمضانی اومالی، دکتری زمین شناسی ساختمانی از دانشگاه شهید بهشتی، 1385، عضو هیئت علمی دانشگاه صنعتی شاهرودramazani43@gmail.com

سکینه شکاری، دانشجوی کارشناسی ارشد پترولوژی، دانشگاه صنعتی شاهرود، shekari_2002@yahoo.com

 چکیده :

توده گرانیتوئیدی گل زرد در شمال الیگودرز و در پهنه ساختاری سنندج-سیرجان رخنمون دارد و دارای طیف ترکیبی گرانودیوریت، گرانیت و لوکوگرانیت می­باشد. این توده گرانیتوئیدی به روش انیزوتروپی خودپذیری مغناطیسی (AMS) مورد مطالعه قرار گرفته است. خودپذیری مغناطیسی میانگین اندازه­گیری­شده (km برحسب SIµ) در گروه­های سنگی سازنده توده گرانیتوئیدی گل­زرد بدین­قرار می­باشد: گرانودیوریت (225)، لوکوگرانیتها (56)، گرانودیوریتهای­کلریتی­شده (510)، دایکها (1/599). گرانودیوریتها (بخش­غالب سازنده این توده( به همراه لوکوگرانیتها، در زمرۀ گرانیتوئیدهای پارامغناطیس معادل نوع(S)  قرار می­گیرند. مقدار Km متناسب با فراوانی بیوتیت، تورمالین، اسفن و ایلمنیت تغییر می­کند و بنابراین در لوکوگرانیتها و لوکوگرانیتهای تورمالین­دار کاهش می­یابد. مقادیر درصد انیزوتروپی مغناطیسی (%P) و پارامتر شکل بیضوی­مغناطیسی (T) به ترتیب از 2 تا 10 و از ­43/0- تا 64/0 متغیّر است. با توجه به تغییرات مقادیر (T) و مقادیر (P) و شواهد پتروگرافی، بخشهای مرکزی توده متحمل دگرشکلی شدیدتری شده است. بنابراین، مطالعه توده­های گرانیتوئیدی به کمک روش AMS می­تواند اطلاعات­تکمیلی گرانبهایی در مورد نحوه­تشکیل آنها در اختیار ما قرار دهد.

کلید واژه ها: گل­زرد، انیزوتروپی خود پذیری مغناطیسی، پارامغناطیس.

کلید واژه ها: لرستان