عامل بيمارى: غلظت کم سلنیم در سنگ بستر، خاک و آب های طبیعی (در محیط های اسیدی) و در نتیجه، کمبود سلنیم (دوز روزانه: کمتر از 04/0 میلی گرم).بيمارى کاشين - بک موجب استئوآرتريت شديد مى گردد و در دوران قبل از نوجوانى اتفاق مى افتد.

سلنیم از املاح معدنی ضروری و کمیاب برای تأمین سلامتی است و تحقیقات نشان می‌دهد که کمبود این ماده با پیشرفت بیماری قلبی، کم کاری تیروئید وضعف سیستم ایمنی ارتباط دارد، البته کمبود سلنیم معمولاً باعث بیماری نمی‌شود، بلکه احتمال ابتلا به بیماری‌های ناشی از استرس‌های عفونی، بیوشیمیایی و تغذیه‌ای را افزایش می‌دهد.

عوامل ژئوژنیک تشدید کننده بیماری: باران های اسیدی و اسید سازی: قابلیت انحلال کمتر سلنیم در محیط های اسیدی (کمبود سلنیم در موجودات زنده)بکار بردن حاصلخیز کننده های غنی از گوگرد باعث کاهش ظرفیت گیاهان برای جذب سلنیم از خاک می گردد که اثرات نامطلوبی بر انسان دارد.

مکانیزم: ممکن است اين بيمارى يک جزء ويروسى داشته باشد که در هنگام فقدان يا کمبود سلنيوم در رژيم غذايى، رشد مى‌کند، ولى علت اصلى آن به طور کامل شناخته نشده است. در اين بيمارى، ابتدا سختى قرنيه، تورم و درد(اغلب در محل اتصال بند انگشتان) و سپس استئوآرتريت(درد مفاصل و استخوان‌ها) همراه با درگيرى آرنج، زانو و قوزک‌ پا ايجاد مى‌شود. البته کمبود يُد نيز ممکن است به عنوان يک عامل خطر در اين بيمارى نقش داشته باشد.

 علائم بیماری: نشانه های اولیه: تورم و درد مفاصل و احساس ناخوشی، درد عضلانى، ضعف، از دست دادن پيگمان مو و پوست  و  سفيد شدن  بستر  ناخن مى باشد.

تاریخچه بیماری: اسکلت های یافت شده نشان می دهد که این بیماری به قرن 16 برمی گردد. KBD را اولین بار یک محقق روسی به نام Kashin معرفی کرد. مقامات روسی از ناهنجاری های اسکلتی در روستاهای قزاق (واقع در شرق دریاچه بایکال) وحشت زده شدند و جمعیت بسیاری را به نقاط دیگر در امتداد رودخانه منتقل کردند. KBD عمدتاً به محدوده جنوب غربی- شمال شرقی چین محدود بود ولی بعدها مشخص شد که در چین نسبتاً شایع بوده است. مطالعه این بیماری از 40 سال پیش آغاز شده است. این بیماری میان کشاورزان و دامداران رایج است، اگرچه گاهی مواردی هم در خانواده هایی که غذایشان را از نواحی بومی تأمین می کنند، دیده می شود. تعداد دقیق افراد بیمار مشخص نشده است، ولی ارزیابی ها حدود 1 میلیون از هر سه میلیون نفر را در چین نشان می دهد.کشورهای اسکاندیناوی نیز به علت شرایط زمین شناسی سلنیم کمی دارند.

کنترل بیماری: کارايى سلنيوم به وسيله ويتامين E و مواد آنتى اکسيدان ديگر ، افزايش مى يابد.
- جذب سلنيوم با مصرف دوز بالاى ويتامين C ، روى و فلزات سنگين کاهش مى يابد.
- داروهاى شيمى درمانى مانند سيس پلاتين (Cisplatin) ، ممکن است نياز به سلنيوم را افزايش دهند.

فاکتورهای ژئوژنیک جهت کنترل بیماری: استفاده از سلنیم در دهه 70 برای جلوگیری و درمان این بیماری، موفقیت بزرگی محسوب می شد.سیستم بافر کربناته خاک جهت خنثی سازی باران اسیدی.