عامل بيمارى: غلظت بیش از حد مجاز آرسنیک (As) (سازمان بهداشت جهانی: مقدار استاندارد آرسنیک در آب آشامیدنی: 10 میکروگرم بر لیتر)

مکانيزم: 
بيومتيلاسيون راه اصلى متابوليسم آرسنيک غيرآلى در انسان: قسمت اعظم آرسنيک سه ظرفيتى جذب شده، به دى متيل آرسنيک اسيد و مونو متيل آرسنيک اسيد متابوليزه شده و از طريق ادرار دفع مى شود.
مکانيسم هاى اعمال اثرات سمى: 1- مهار انواع آنزيم هاى ميتوکندريال؛ 2- غيرفعال نمودن فسفريلاسيون اکسيداتيو

علائم بیماری: فرم شدیدی از بیماری عروقی محیطی است که در آن رگ های خونی اندام های پایینی به شدت آسیب می بینند و در نهایت منجر به قانقاریای پیشرفته می شوند.

عوامل ژئوژنیک تشدید کننده بیماری: کاهش سطح ایستابی در اثر پمپاژ بیش از اندازه، باعث اکسایش کانی های سولفور حاوی آرسنیک و آزاد شدن آن در آب های زیرزمینی می گردد.

عملکرد عنصر در بدن: منابع خوراکى و مصرف روزانه

تاریخچه بیماری: مشکلات آرسنیک در بسیاری از نقاط جهان و به صورت منطقه ای در اطراف منبع آلودگی دیده می شود. (نقاط خاصی از آرژانتین، شیلی، مکزیک، بنگال غربی (هند)، بنگلادش، شمال چین، تایوان، ویتنام، مجارستان و قسمت هایی از غرب ایالات متحده)این بیماری و مسمومیت مزمن ناشی از آلودگی آرسنیک در آب چاه های تایوان، شیلی (1979-1959)، مکزیک و آرژانتین (1955) گزارش شده است.

1- آمریکا              2- مکزیک           3- شیلی           4- بولیوی           5- آرژانتین

6- مجارستان      7- رومانی           8- هند               9- بنگلادش        10- تایلند

11- ویتنام           12- تایوان           13- چین           14- نپال

واسط محیطی و راه ورود به بدن:  آب آشامیدنی

راه پيشگيرى:
يافتن منابع جديد آب و زغال سنگ با ميزان آرسنيک پايين، تکنيک هائى براى حذف آرسنيک از آب آشاميدنى، کاهش انتشار آرسنيک از طريق صنايع، بهبود محيط هاى کارى، مراقبت پزشکى (مانيتورينگ)، افزايش آموزش بهداشت

 راه ورود: استنشاق، بلع، تماس پوستى

راه خروج: ادرار

درمان:
   1- مسمويت حاد- تماس از راه خوردن: تجويز شارکول فعال و کاتارتيک (مسهل)؛ عوامل کى ليت کننده مانند «دى مرکاپرول» يا «دى مرکاپتو سوکسينيک اسيد»
   2- مسمويت مزمن- درمان مختص با هر بيمارى
   3- مسموميت با آرسين: ديورزهاى (ادرار آور) آلکالينى، تعويض خون بيمار، دياليز